2007/Nov/17

แบบว่าเรื่องส่วนตัวเลย ไม่ได้มีสาระอะไร 
แต่คิดมาก อยู่มากมากเลย
ไม่ไหว ...

ถ้าไม่อยากอ่าน ปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ... ^-^

เดือนก่อน กลางดึกคืนหนึ่ง
เพื่อนโทรมาบอกว่า รุ่นพี่ที่รู้จักกัน เสียชีวีตแล้ว
ชวนกันไปงานศพ ในวันถัดมา

ได้ยินทีแรก คิดว่าคงได้ข่าวมาผิด
ผิดคนมั้ง ไม่ใช่หรอก... ในใจไม่เชื่อ

ระหว่างทางที่ขับรถไป ก็คิดไป
เกิดอะไรขึ้น ทำไม ไม่น่าเป็นไปได้
จนแวะไปรับเพื่อน คุยกันว่า เป็นยังไงมายังไง
... ไม่มีใครรู้เรื่องเหมือนกัน เพียงแต่ได้ข่าวมา...

ถึงที่วัด สายไปนิด ไม่ทันได้เข้าไปกราบศพ
พระท่านเทศน์ ว่า

"คนที่ตายไปด้วยอายุขัย ในวัยแก่เฒ่า
เราจะทำใจได้ง่ายกว่า เพราะใจก็รู้ว่า
ท่านอายุมากแล้ว สักวันคนเราก็ต้องตาย
แต่สำหรับคนที่อายุน้อย แล้วต้องมาจากไป
เราจะทำใจได้ยาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะวัยที่ไล่เลี่ยกัน
ต่างมองว่า เป็นตัวแทนกันและกัน
ไม่น่าจะ จากไปก่อนวัยอันควร
แต่การจากไปของเขา จะเป็นข้อคิดให้เรา
พึงใช้ชีวิตอย่างระวัง เพราะเราต่างไม่มีใครรู้วันตาย
ใช้ชีวิตอย่างมีสติ พิจารณาความตาย อยู่ รู้ตัว "

ฟังไปก็พิจารณาความตายไป
อืม.. มันไม่เที่ยง จะตายวันตายพรุ่งไม่รู้
ทำใจ...ยอมรับ...รู้จักความตาย

ปู่ย่าตายาย ญาติผู้ใหญ่ เราก็เสียไปแล้ว
ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยสูญเสียใครในชีวิต

จนพิธีเสร็จ เดินไปกราบศพ ก่อนจะกลับ
แอบมองไปที่รูปภาพที่ตั้งอยู่ตรงหน้า
"ไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนที่เรารู้จักกันเลย"
ใจคิด .. ย้อนไปถึงช่วงที่ได้รู้จัก คุ้นเคยกัน
ขออโหสิ ซึ่งกันและกัน
แยกย้ายกันกลับบ้าน

เช้านี้ ฝันแปลก ฝันถึงรุ่นพี่
ฝันว่า เค้าไปอยู่ในที่แห่งหนึ่ง เค้ายังไม่ได้จากไปไหน
แต่อยู่ไกลมาก
ดั้นด้นเดินทาง ไปจนถึง แม้การเดินทางจะลำบาก
ไปถึง ได้พบ ได้เจอ ได้พูดคุย แม้เพียงครู่

ตื่นขึ้นมา....ใจคิดว่า เค้ายังอยู่
ใช่ .. เค้าแค่ไปอยู่ในที่หนึ่ง ที่ไกลมาก
และเราเพียงแค่ไม่รู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน เราเลยไปหาไม่ได้

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ทำไมเราถึงคิดอย่างนั้น
เหมือนจะไม่ยอมรับ

หรือเพียงเพราะ คิดถึง
เรารู้จักกันเพียงผิวเผิน เมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ได้พบ พูดคุยกันเพียงปีสองปี แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

ทั้งที่อยากแวะไปหา แต่คิดว่า ยังไงเค้าก็คงยังอยู่ที่นั่น
เราใจเย็นเกินไป
จนวันที่โทรศัพท์ดังขึ้น และเพื่อนบอกข่าวนั้นกับเรา

ก็เสียใจนะ เรียกว่าเศร้าก็ได้มั้ง แต่ไม่ได้ฟูมฟาย
ในใจมันโหวง เหมือนอะไรมันหายไป

ทำยังไงดีนะ
มันคิดวนเวียน
หนึ่งคนรู้จัก หรืออาจเพราะเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจ

เป้าหมายของเรา
อยู่ อยู่ ก็หายไป

แวบนึงที่รู้สึกว่า ทางเดินข้างหน้า
แสงไฟที่นำทางมา อ่อนแรงลง....

ขอให้หลับให้สบายค่ะ พี่ชาย
เป็นทั้งพี่ ครู และแรงบันดาลใจส่วนหนึ่ง
ขออย่าให้ความคิดคำนึงของเรา
ไปดึงรั้งให้ต้องวนเวียนอยู่ที่นี่เลย

ขอให้พี่ได้อยู่ในที่ที่พี่ควรจะอยู่
ไม่ว่าที่ไหน จะขอระลึกถึงตลอดไป

 .... ฉัน ยัง อยู่ ....

edit @ 17 Nov 2007 19:45:17 by @PiLLoWCasE@

Comment

Comment:

Tweet


เสียใจด้วยนะครับที่สูญเสียคนที่รักและเคารพไปคนหนึ่ง angry smile

จะตอบเรื่องหนังสือครับ ว่าเข้าเล่มด้วยวิธีเย็บกี่ สามารถแบะหนังสือออกได้ตามต้องการเลยครับ รับรองว่าหนังสือจะไม่หลุดออกแน่นอน (ไสกาวตั้งสองชั้นนี่)
#1 by DoRaePEET (202.28.181.9) At 2007-11-17 23:55,